Ex Drummer

Finished the novel Ex Drummer by Herman Brusselmans yesterday, turned out better than I expected. Here are some random quotes I liked.

‘Harry Mulisch moet al om acht uur,’ zei Verbeeck.
‘De zeikerds,’ zei Jimmy.
‘Wij om halfelf,’ zei Dorian.
‘De zeikerds,’ zei ik.
De Geyter lachte en snoof nog een lijn of twee.
‘De gitarist van Toffe Ellende was vroeger bassist bij Het Bier,’ zei Verbeeck.
‘The Six Million Jews, dat is een leuke naam,’ sliste De Geyter, ‘waarom ben ik daar niet op gekomen?’
‘Omdat jij nooit ergens op komt,’ zei ik, ‘behalve misschien op iemand z’n kale moeder.’
‘Laat dat!’ riep Verbeeck.
‘Ja, laat dat,’ zei De Geyter giftig.
‘The Babipsylons hebben zo’n zanger met een heel leuk kontje,’ kirde Jimmy nerveus.
‘Ja!’ riep Dorian al even nerveus. ‘Jojo heet hij…’
De stemming was gespannen ineens. Omwille van een opmerking over De Geyter en Verbeecks moeder. Tegenwoordig zijn stemmingen omwille van een of andere onnozelheid altijd meteen gespannen. Ik krijg er wat van.

Je kan het niet bevatten, maar al rond kwart voor zeven zat de tent bijna stampvol publiek. Vanaf de zijkant van het podium kon je de eerste rijen zien. Het was me weer een zootje. Noem maar op. Nog niet volgroeide mensenkinderen met kledingproblemen, huidproblemen, kapselproblemen, geslachtsproblemen, ejaculatieproblemen, maagdenvliesproblemen, drankproblemen (drie plastic bekers alcoholarm bier en toch al zat), relatieproblemen, persoonlijkheidsproblemen, freudiaanse problemen, sanitaire problemen, slechte-ademproblemen, ‘hoe laat gaat straks de laatste bus naar huis’-problemen, geldproblemen, levensproblemen, en, niet te vergeten, het probleem van WANNEER GAAT DIE SHIT HIER EINDELIJK BEGINNEN?!
‘Jongeren’, kortom.

My favourite moment in the book is probably this part where the crowd shouts all sorts of random stuff :

‘Ga je reet scheren!’ riep een neopunker.
‘En laat je haar groeien en ga werk zoeken!’ riep een veertienjarige hippie.
‘Ga je vader vermoorden, die katholieke rotzak!’ riep een ongeveer vijftigjarige man.
[...]
Op het podium riep Van De Caveye in de microfoon: ‘ De pers heeft er vol van gestaan! En eindelijk is hij aangebroken! DE EERSTE GROTE ROCKPRIJSKAMP VAN SLEIDINGE!’
‘Ga je oma beffen!’
‘Dan heb je eindelijk ook ’s seks! Flikker!’
‘Ga je vader vermoorden, die katholieke rotzak!’
‘GA JE LUL METEN!’ riep Dikke Lul vanuit de coulissen.
[...]
De zangeres van Toffe Ellende (Katja heette ze, meende ik me te herinneren, en ook dat ze een kont vol moedervlekjes had) riep in de microfoon: ‘Ons eerste nummer is sociaal geëngageerd…’
‘Ga je reet scheren!’
‘Pas op dat je tieten niet uit je decolleté vallen! De plankenvloer zit vol splinters!
‘Hoeveel voor je minirok? Ik ben op zoek naar een tent voor vier personen!’
‘Niet op letten, Katjaatje! Ze zijn jaloers!’ riep de ongeveer vijftigjarige man.
[...]
‘O mijn god!’ riep Van De Caveye. ‘O mijn god!’
Een medewerker schreeuwde hem toe: ‘Ga The Thin King aankondigen! The Thin King uit Afsnee!’, en duwde hem het podium op.
‘Ga je opa pijpen!’
‘Ontsla je plastisch chirurg!’
‘Vertel ons de mop over je seksleven!’
[...]
‘Goeieavond, Sleidinge…’ begon de zanger het eerste nummer in te leiden.
‘Ga je reet scheren!’
‘Kijk uit achter je!’
‘Knijp je puisten uit en bak pannenkoeken!’

Aaah! But enough of that, here’s some more Oscar Wilde for you.

One morning the Giant was lying awake in bed when he heard some lovely music. It sounded so sweet to his ears that he thought it must be the King’s musicians passing by. It was really only a little linnet singing outside his window, but it was so long since he had heard a bird sing in his garden that it seemed to him to be the most beautiful music in the world. Then the Hail stopped dancing over his head, and the North Wind ceased roaring, and a delicious perfume came to him through the open casement. ‘I believe the Spring has come at last,’ said the Giant; and he jumped out of bed and looked out.
What did he see?
He saw a most wonderful sight. Through a little hole in the wall the children had crept in, and they were sitting in the branches of the trees. In every tree that he could see there was a little child. And the trees were so glad to have the children back again that they had covered themselves with blossoms, and were waving their arms gently above the children’s heads. The birds were flying about and twittering with delight, and the flowers were looking up through the green grass and laughing. It was a lovely scene, only in one corner it was still Winter. It was the farthest corner of the garden, and in it was standing a little boy. He was so small that he could not reach up to the branches of the tree, and he was wandering all round it, crying bitterly. The poor tree was still quite covered with frost and snow, and the North Wind was blowing and roaring above it. ‘Climb up! little boy,’ said the Tree, and it bent its branches down as low as it could; but the little boy was too tiny.
And the Giant’s heart melted as he looked out. ‘How selfish I have been!’ he said; ‘now I know why the Spring would not come here. I will put that poor little boy on the top of the tree, and then I will knock down the wall, and my garden shall be the children’s playground for ever and ever.’ He was really very sorry for what he had done.