Timotei

Wat ruik ik toch weer genadeloos lekker.

Maar waarom, lieve lezers?

- Omdat uw lijfgeur onweerstaanbaar is!
- Omdat het aroma van al die stomende halfnaakte P-Magazine babes is blijven hangen!
- Omdat ge zonder twijfel beter riekt dan ik!

Correct. Nochtans is er vandaag een andere factor in het spel. En neen, het is niet mijn geheime wapen Axe Click. Bij deze niet meer zo geheim, maar enfin. Ik stapte daarnet de douche in en merkte meteen op wat voor een esthetisch lichaam ik heb. Dat doet hier nu niet terzake maar is wel altijd het vermelden waard. Wat mij tevens opviel was dat de shampoo die ik normaal gezien gebruik – het geweldig brutaal klinkende SCHWARZKOPF! – op was. Wat een drama! Zo’n plottwist zouden zelfs de geschifte scriptschrijvers van Sara niet kunnen bedenken. Daar sta je dan natuurlijk, met goddelijk golvende manen die gewoon smeken om gemasseerd te worden. Gelukkig bracht Garnier van Fructis – of is het Fructis van Garnier? – soelaas.

Little did I know what horrors awaited me. De SCHWARZKOPF! die ik normaal gezien gebruik om mijn ontembare kruin te onderhouden heeft een groen-doorzichtig kleurtje, wat mijns inziens een normale kleur is voor shampoo. Groot was dan ook mijn walging toen een compleet andere substantie uit de tube Fructis, of Garnier, whatever, bleek te druipen. En druipen deed het, mijn god wat een pervers gedoe was me dat. Het stroomde er niet vloeiend uit zoals bij de SCHWARZKOPF! maar kwam in horten en stoten en met de nodige squirting sounds uit het omhulsel gespoten. Alsof dat nog niet genoeg was voor mijn zedige geest, bleek het goedje ook nog eens een witte, plakkerige, licht waterige vloeistof te zijn.

NET ALS SPERMA!

Thank you Indy, that was my point. Soit. Ge staat daar dan mooi natuurlijk, na een hoop vieze geluidjes met een kwakje wit vocht in uw hand. Om Lydia Protut te citeren: ik voelde mezelf helemaal vies. Ik voelde mij als man vernederd en betast. En dan komt het ergste: het moment waarop je beseft dat je met dat spul je haar moet wassen. Met bevende handen en trillende onderlip begaf ik de onheilige substantie in de richting van mijn haar om ten slotte met een theatrale spetter, want dat was het geluid dat het kwakje maakte, mijn hand bovenop mijn – door talrijke vrouwen als perfect omschreven – gelaat te deponeren.

En dan begint het masseren uiteraard. Words cannot express how dirty I felt. Ge zit daar te draaien en te wrijven en te strelen en te doen en steeds maar voelt ge de Garnier tussen uw vingers glijden, als een slang op een ijzerhete plaat.

…

Van een totaal irrelevante metafoor gesproken.

Maar toen kwam de verlossing. Niet alleen maakte de Fructis mijn haar zijdezacht – correctie: zijdezachter – en glanzend, het deed mijn weelderige haardos bovendien geuren naar munt. En dan heb ik het over de munt die goed ruikt, niet over de euro munt. Dat zou toch helemaal van de gekke zijn, haar dat naar euro’s geurt. Het zijn niet de perziken die we gewoon zijn van SCHWARZKOPF! maar het kan er mee door.

En dat, mijn lieve lezers, is waarom ik vandaag alweer zo lekker ruik.

Lang leve de zinloosheid. Tot de volgende.