10/10

Ik voel mij even verplicht om het scoresysteem dat ik voor al mijn besprekingen van films, cd’s, optredens en games uit te leggen. Iedereen vindt de manier waarop ik punten geef blijkbaar enorm vreemd. Dat is niet nodig, aangezien ik de enige ben die een ei zo na perfect en consequent scoresysteem toepast. Ja, ik heb het gezegd: ik geef efficiënter punten dan gij en met mijn scores zijt ge meer dan met die van u. Dat is gewoon zo, omdat ik het zeg en dat is hier godverdomme mijn blog. Maar serieus nu: de uitleg.

(En nee, ik heb niks interessanters te vertellen. Het is ofwel dit ofwel een volledig bericht gewijd aan poker. En wat lijkt in dat geval ‘the lesser of two evils’? Ik dacht het al. Zagen.)

Het scoresysteem vertrekt vanuit de volstrekt logische gedachte dat een gemiddeld product een gemiddelde score krijgt. Ik zie overal mensen die een film waar ze eigenlijk niet zoveel aan vonden, toch nog een 7/10 of godbetert 3,5/5 geven.

Ik wil hier snel even vermelden dat scores op 5 complete nonsens zijn. Net als scores op 20. We hebben godverdomme een decimaal stelsel voor iets, ga het toch niet halveren of verdubbelen? What’s the freakin’ point? Ok, verder nu.

Mensen die dus een middelmatige film een 7/10 geven, zijn fout bezig. Ik bedoel, wat doe je dan met slechte films? Ah, die krijgen een 6! Want die trokken op niet veel! En films die het kijken niet waard zijn, die zouden we – met de nodige dosis lef – wel eens durven buizen en een 3 of 4 durven geven. Dat trekt dus op niks, lieve lezers. Gebruik het volledige scala van ons decimaal stelsel en gebruik het effectief! Ik heb gezegd.

Laat mij als voorbeeld een middelmatige film nemen die ik onlangs zag: The Condemned. Battle Royale maar dan met WWE-worstelaars, vrouwen met opgespoten borsten en Vinnie Jones: een recept voor een no-brainer om u tegen te zeggen. Bon. Ik begin bij elke, en laat dit duidelijk zijn: bij élke, film te kijken met een 5/10 attitude. En dan zien we wel. Maakt de film indruk, krijg hij meer punten. Valt hij tegen, gaan er punten af. In het geval van The Condemned heb ik geregeld goed gelachen en me niet verveeld, langs de andere kant zaten er wat teveel saaie stukken in en was Steve Austin niet badass genoeg. Al bij al dus een film die me warm noch koud liet. Dus volgt de logische score: 5/10.

Nu lijkt 5/10 voor de meesten, laat ze ons voor het gemak inferieuren noemen, een lage score. Wat natuurlijk absurd is: er zijn nog vijf lagere scores die je aan een product kan toekennen. Ik geef toe dat ik zelf nooit nul als eindcijfer geef, dus voor mij zijn er nog vier lagere scores. Vijf is het middelste cijfer van ons decimaal systeem, vijf staat symbool voor de middelmaat in gelijk wat: films, muziek, games. Waarom zou je iets dat je niet opwindt al meteen een 7/10 geven? Dan gebruik je de zes cijfers onder die zeven helemaal niet. Belachelijk, dat is het.

Bon, we zijn het dus allemaal eens dat mijn systeem veel meer steek houdt dan het uwe. Laat mij dan nu nog even kort illustreren hoe de rest van mijn persoonlijk systeem in elkaar steekt. We nemen even films als voorbeeld.

5 = middelmatige film – Bij mij bv. The Condemned

En we gaan omlaag!

4 = teleurstellende film – Bij mij bv. Mission Impossible III: ik weet niet wat het precies was, maar na twee uur had ik het gevoel dat er net iets ontbrak om hem een 5 te geven. Misschien omdat Tom Cruise geen wagen opblies terwijl hij op het voorwiel van een motorfiets een 180° draai maakt met ongeëvenaarde gratie. Ja, ik vond het einde van de tweede Mission Impossible geweldig: big whoop, wanna fight about it?

3 = slechte film – Bij mij bv. Miami Vice: na het sublieme Collateral voelt deze nieuwe Mann aan als een berg stomende hondenschijt die maar aan de zool van je schoen blijft plakken. En maar stinken en er maar niet willen afgaan!

2 = barslechte film – Kan niet direct een voorbeeld bedenken, meestal ga ik meteen voor:

1 = puntje voor de moeite – Bij mij bv. Hostel: voor zo’n film is er geen excuus.

En nu omhoog, happy times!

6 = redelijke film - Ik betrap mezelf erop dat ik deze score het meest geef, vooral bij films. Redelijke films doen meer goed dan ze fout doen, maar ze laten toch nog teveel steken vallen om bij de big boys te mogen meespelen.

7 = goeie film – Voilà, hier begint het echte werk. Films met een 7 hebben indruk gemaakt en ik raad ze dan ook bijna altijd aan. Het kan zijn omdat ik twee uur hard gelachen heb, omdat ik heb genoten van over-the-top actiescènes, omdat ik als een wijf heb zitten bleiten tijdens een of andere sterfscène: maakt niet uit. Films met een 7 zijn films die me gedurende de volledige tijd geboeid houden en zo goed als geen zwakke momenten kennen.

8 = zeer goeie film – Meestal films die met op het einde een ‘Hell yeah!’ gevoel geven, het gevoel dat je een van de beste films in lange tijd hebt gezien. De lijn tussen een goede en zeer goede film is natuurlijk zo dun als je die zelf wilt maken, maar bij mij is het een vrij dikke. Net als uw moeder. OH NO HE DIDN’T!

9 = fantastische film – Puur persoonlijke smaak. Als een film mij persoonlijk raakt (zal meestal door herkenbaarheid in personages zijn) en mij tijdens de credits een ‘Hier ben ik efkes niet goed van’ gevoel geeft en dan nog een paar uur in het hoofd blijft rondspoken, krijgt de film allicht een 9.

10 = De meest omstreden score allicht. ‘Alé jong, ge kunt een film toch geen 10 geven, niks is perfect!’ Wat een hoop gezever. Ik weet ook wel dat niks perfect is, de lezers van deze blog zijn daar het - here it comes - perfecte bewijs van. Maar een 10 hoeft niet te betekenen dat iets perfect is, enkel dat het het beste is binnen een bepaald medium. De crème de la crème, de Giel onder de bloggers als het ware. Als gij Die Hard de beste actiefilm allertijden vindt, geef die dan gewoon een 10. Waarom niet? En als er een film uitkomt die nog meer indruk maakt, geef die dan ook een 10. Is Die Hard nu plots minder waardevol geworden? Natuurlijk niet. Ik geef toe dat ik zelf te weinig tienen geef, de enige die ik me kan herinneren zijn The Lion King en The Lord of the Rings. Maar géén tienen geven is een veel grotere zonde dan er te weinig geven: het is een teken dat geen enkele film voor jou persoonlijk the crap out of all other movies slaat. En dat is gebrek aan persoonlijkheid. Iedereen heeft godverdomme lievelingsfilms nodig. Bring out the tens!

Zo, hopelijk heb ik bij deze enkele mensen bekeerd tot het ware geloof en krijgen we in de toekomst minder absurde scores te zien. En al helemaal geen scores op vijf. En liefst ook geen scores met getallen achter de komma. Ik heb gezegd. Tot de volgende entry, die hoogstwaarschijnlijk interessanter zal zijn. Moeilijk kan dat niet zijn.

And also:

MOST AWESOME OPENING SEQUENCE EVER!!!!ONE!!!

Explore posts in the same categories: boring stuff about myself